ΔΑΣΚΑΛΟΣ & ΑΡΧΙΜΟΥΣΙΚΟΣ
Με αφετηρία το Λαύριο και ορίζοντα την παγκόσμια γλώσσα της μουσικής, το πνεύμα του “δικού μας” Μαέστρου Γιάννη Γλαντζή σφραγίστηκε από αφοσίωση, ήθος και βαθύ όραμα.
Δεν υπήρξε απλώς ένας μουσικός με σπουδές και διακρίσεις· υπήρξε ένας δημιουργός που πίστεψε στη δύναμη της μουσικής ως παιδεία, ως πολιτισμό και ως ζωντανή έκφραση μιας ολόκληρης πόλης.
Με εργατικότητα αθόρυβη, με αυστηρότητα που γεννιόταν από αγάπη και με πατρικό ενδιαφέρον για τους μαθητές του – “όλους εμάς”, μετέτρεψε τη Φιλαρμονική και τη μουσική εκπαίδευση του Λαυρίου σε χώρο έμπνευσης και προοπτικής.
Το έργο του, καρπός γνώσης, ευαισθησίας και ανιδιοτελούς προσφοράς, συνεχίζει να ηχεί ως παρακαταθήκη πολιτισμού και μνήμης, αποδεικνύοντας ότι ο αληθινός μαέστρος δε διευθύνει μόνο ορχήστρες, αλλά και ψυχές.
Ο Γιάννης Γλαντζής γεννιέται τον Ιανουάριο του 1944 στο Λαύριο. Τελειώνει το εξατάξιο, τότε, γυμνάσιο Λαυρίου και μετά την στρατιωτική του θητεία, σε ηλικία 23 ετών, ξεκινά μουσικές σπουδές στο Εθνικό Ωδείο.
Με το πτυχίο της Αρμονίας και έχοντας αρχίσει μαθήματα κλασσικού τραγουδιού, το 1971 φεύγει για το Μόναχο. Εκεί συνεχίζει τις σπουδές του στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Μονάχου και στο Richard Strauss Κonservatorium στην τάξη τραγουδιού του Kenneth Neate.
Στα χρόνια που ζει στη Γερμανία διδάσκεται και τη Γερμανική γλώσσα από το Ινστιτούτο Γκαίτε.
To 1974 επιστρέφει στο Λαύριο και ξεκινά να εργάζεται ως μουσικοδιδάσκαλος. Ανοίγει, πρόσθετα, ένα κατάστημα πώλησης βιβλίων και σπάνιων δίσκων βινυλίου και αργότερα θα προστεθούν σε αυτά και μουσικά όργανα.
Το 1976, σε ηλικία 32 χρόνων, παντρεύεται την Αικατερίνη Τερλάκη. Θα αποκτήσουν δύο παιδιά, τον Τάσο και τη Μαριαλένη.
Τον Οκτώβριο του 1979 ο Δήμος Λαυρίου του αναθέτει την επαναλειτουργία της Δημοτικής Φιλαρμονικής Λαυρίου. Ο ίδιος είχε υπάρξει χρόνια πριν μέλος της Φιλαρμονικής με μαέστρο τον αγαπητό του δάσκαλο Κωνσταντίνο Ρούσσο.
Είναι νέος και με πολλά σχέδια για την ανάπτυξη της τοπικής φιλαρμονικής. Τα σχέδια μπορούν να πραγματοποιηθούν και τον βοηθούν οι γνώσεις που συνεχίζει να αποκτά αφού στα χρόνια που έρχονται δε παύει να σπουδάζει τη μουσική και αποκτά όλα πτυχία ανώτερων θεωρητικών, από το Εθνικό Ωδείο, όλα με άριστα παμψηφεί.
Παράλληλα ασχολείται με το κούρδισμα πιάνων έχοντας και τη σχετική πιστοποίηση.
Πολλές, αμέτρητες οι ώρες δουλειάς, όμως η αγάπη του για τη μουσική αλλά και για τη πόλη του είναι η κινητήριος δύναμη με την οποία ο μαέστρος, ο αγαπημένος δάσκαλος των νέων σπουδαστών, θα δημιουργήσει ένα μικρό θαύμα μέσα στο φιλόμουσο Λαύριο.
Διαβάζουμε σε σημειώσεις του: «Να αντιμετωπίσουμε τη λειτουργία της Φιλαρμονικής σαν ένα Λαυριώτικο θέμα, με προεκτάσεις και προοπτικές. Μια Φιλαρμονική με ουσιαστικό έργο και μόνιμη προβολή του τόπου».
Έτσι,η Μπάντα του Δήμου συμμετέχει σε τοπικές εορτές και παρελάσεις, συνεργάζεται σε εκδηλώσεις του τοπικού επιμορφωτικού εκδρομικού ομίλου, ανταποκρίνεται σε προσκλήσεις άλλων πόλεων, παίρνει μέρος σε πολλά φεστιβάλ Φιλαρμονικών, συμμετέχει σε εκδήλωση στην αίθουσα φιλόμουσων «ΠΑΡΝΑΣΣΟΣ» .
Ο μαέστρος ενοργανώνει και παρουσιάζει στους Λαυριώτες και τους επισκέπτες της πόλης μας εκείνα τα μοναδικά καλοκαίρια ένα ευρύ φάσμα έργων Ελλήνων και ξένων συνθετών. Έχοντας ως στόχο την εκπαιδευτική και καλλιτεχνική διεύρυνση μεταγράφει για τη μπάντα κομμάτια λυρικού ρεπερτορίου τα οποία ερμηνεύουν καλλιτέχνες της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.
Ο μαέστρος, αυστηρός όταν χρειάζεται αλλά πάντα ευγενής και πράος, με πατρικό ενδιαφέρον παροτρύνει, κατευθύνει, βοηθά και δεν παύει να παρακολουθεί τη μουσική εξέλιξη των μαθητών του.
Παράλληλα ιδρύει και διευθύνει καλλιτεχνικά τη «Μουσική Σχολή Λαυρίου».
Στις δραστηριότητες του μουσικοδιδάσκαλου Γιάννη Γλαντζή βρίσκουμε επίσης εκδηλώσεις που προσωπικά ετοιμάζει και παρουσιάζει με αφιερώματα σε διάφορες μουσικές περιόδους και μεγάλους μουσουργούς.
Τα χρόνια 1994 ως 1996 αναλαμβάνει ως αρχιμουσικός τη Φιλαρμονική των Καλυβίων.
Με μουσική παιδεία, ένας καλός δάσκαλος και παιδαγωγός, ευγενής, ευαίσθητος και οραματιστής που όμως έφυγε νωρίς, τον Αύγουστο του 1997, νικημένος από τον καρκίνο, στα 53 του χρόνια.
Η προγραμματισμένη συναυλία της Φιλαρμονικής για τον Αύγουστο του 1997, με τη συνεργασία του σπουδαίου βαρύτονου της Εθνικής Λυρικής Σκηνής Διονύση Τρούσσα , δεν έγινε ποτέ.
“Ο Μαέστρος δεν ήταν για εμάς απλώς ένας δάσκαλος μουσικής, αλλά ένας αληθινός παιδαγωγός και οδηγός ζωής. Μας έμαθε να ακούμε πριν παίξουμε, να σεβόμαστε τη μουσική και ο ένας τον άλλον, να δουλεύουμε με πειθαρχία αλλά και με καρδιά. Ήταν αυστηρός όταν χρειαζόταν, πάντα όμως δίκαιος, ευγενής, ταπεινός και βαθιά ανθρώπινος. Πίστευε σε εμάς ακόμα κι όταν εμείς οι ίδιοι αμφιβάλλαμε και με τον τρόπο του μας έκανε να αγαπήσουμε όχι μόνο τις νότες, αλλά και την προσπάθεια, τη συνεργασία και την ευθύνη. Ό,τι καταφέραμε ως μουσικοί και ως άνθρωποι φέρει μέσα του κάτι από το πνεύμα του Μαέστρου, που συνεχίζει να μας συνοδεύει σιωπηλά σε κάθε μας βήμα”.